در روزگاری که ' سلام ' و ' خداحافظ ' فرقی برای آدم ها ندارند نه آمدن کسی حادثه است نه رفتن کسی فاجعه ... !!!

برو برو که دگر آشنا نمی خواهم ...به درد خو گرفته ام و دوا نمی خواهم ... تو قبله گاه منی ...؟ من ز قبله بیزارم ...تو گر خدای منی ... من خدا نمی خواهم ... دوستی ها کم رنگ بی کسی ها پیداست ...راست گفتی سهراب آدم اینجا تنهاست ...

فنجان های ... خالی ... خیابان های ... خالی ... صندلی های ... خالی ... میزهای ... خالی ... شهرهای ... خالی ... خالی تر از خالی ... تنهایی یعنی ... تنهایی یعنی ...

نه ...! شعرها دیگر برای هیچ کس نیست نه ...! در دلم انگار جای هیچ کس نیست آنقدر تنهایم ... که حتی دردهایم دیگر شبیهِ دردهای هیچ کس نیست حتی ... نفسهای مرا از من گرفتند من مردهام در من هوای هیچ کس نیست دنیای مرموزیست ... ما باید بدانیم که هیچکس اینجا برای هیچکس نیست باید خدا هم با خودش روراست باشد وقتی که میداند خدای هیچکس نیست من میروم هر چند میدانم که دیگر پشت سرم حتی دعای هیچکس نیست

سوسن وحشي دوش تا آتش مي از دل پيمانه دميد نيمه شب، صبح جهانتاب ز ميخانه دميد روشني بخش حريفان، مه و خورشيد نبود آتشي بود که از باده ی مستانه دميد چه غم ار شمع فرو مرد، که از پرتو عشق نور مهتاب ز خاکستر پروانه دميد عقل کوته نظر، آهنگ نظربازي کرد تا پريزاد من امشب ز پريخانه دميد جلوه ها کردم و نشناخت مرا اهل دلي منم آن سوسن وحشي، که به ويرانه دميد آتش انگيز بود باده ی نوشين، گوئي نفس گرم رهي، از دل پيمانه دميد رهی معیری مرداد ماه ١٣٣٧